Gittim, gördüm, geldim...

Karaman’daydım. Hangi bir zamanlar Konya’ya bağlı olan Karaman.
Güzeldi.
Dağları yoktu pek, olanda da ağaç yoktu, yeşillik azdı, Samsun gibi değildi.
Unutulmayacak anlar, arkadaşlıklar oldu.
Kavgalar, ağız dalaşları görüldü, önemsizdi, öyle kaldı..




Karaman güzeldi.
Karaman’dan çok Karamanlılar güzeldi.



Karaman’ın bir dağı vardı, bir mağarası..
Yüzlerce atı, buz gibi suları, taştan kentleri, köprüleri, hanları, hamamları, camileri…



Karaman’ın 10’larca genci vardı.
Taştan kalbi olmayan, hamamdan çıkmış gibi pak gönlü olan, camiden çıkmış gibi tertemiz ruhlu, dağlar kadar yüce…




Tarih kadar eski arkadaşlıkları, candan sözleri vardı hepsinin.
Ovaları, dağları, mağaraları bir çırpıda yok edebilecek sözleri, istekleri vardı.
Sevgileri vardı.
Görüşmek üzere deyişleri, bizi uğurlayışları vardı…

geldiler, gittiler, gideceğim...

Tepe not: Bu yazı çok saçma gelebilir.. Lütfen ne bilgisayarınızın, ne de monitörünüzün ayarlarıyla oynamayın. Bu yazıyı ben yazdım.. Hatta ilk defa rumuz kullanacağım kişilerei anarken.. :D

Bugün günlerden Cuma. O ufacık ilin birçoğu şirin insanlarını göndereli 5 gün oldu. Yarın bir sorun çıkmazsa biz de yola çıkacağız.

Bu ufacık ilden toplam 20 kişi geldi. Bunların 1’i şoför, biri lider, diğeri kafile başkanıydı. Bir tane de fasulye vardı. Yani 16 katılımcı genç vardı kafilede.

İlk olarak uyumsuz’u anlatayım. Bu adam çokbilmiş bir şerefsiz. Bizim burada onlara yaptığımız neredeyse hiçbirşeyi beğenmedi. Hadi beğenmedin be insafsız bari teşekkür et. Yok. Fıttırttı beni. Dalacaktım kafa göz, kendimi zor tuttum. Adam hava atsın, askeri düzenle kafileyi yönetsin. Var mı öyle bir şey. Bizim felsefemize uyan bir şey değil bir kere. Yine sinirlendim, küfür etmeden uyumsuzun yaverine geçeyim.

Uyumsuzun yaveri ismini daha önce duyduğum, ama ilk defa karşılaştığım biri. Uyuzumsu bir varlık. Sevmedim. Daha doğrusu kendi kredisini tüketti. Başta iyiydi, sonra kötüledi. Boş boş konuşmaya, anlamsız şeyler yapmaya başladı. Biz ona yardım edelim diye münasip bir yerimizi çatlattık, o ise hiçbir şey yapmadık yerine koydu.

Fasulye daha ufacık. Memnuniyetini sürekli dile getiren, dobra dobra konuşan tek kişiydi. Yaşından olsa gerek. Yorulduysa “Yoruldum lan durun” diyen de o oldu, yemek güzelse “yemek çok güzeldi” diyende. Biraz sağlık sorunu vardı ama.. Kekelemeydi en görüneni. Bir de bizim çocukların dediğine göre laf taşımada çok iyiymiş, kekeleme falan kalmıyormuş..

Katılımcı gençlerin hepsini yazamam herhalde. Holivud yıldızı vardı, abii vardı, eren vardı, asosyal vardı, adam vardı, şişik vardı, kıbırcık vardı, Haykokız vardı, salim vardı, er kek vardı, sessiz vardı, garip vardı, safinaz vardı, kuzen vardı, kuskun vardı, biri daha vardı işte.. Bunlar uyumsuz kişilikler değildi. Korkutulmuş gençlerdi. Artık nedense. Başlarında o uyumsuz şerefsizi oldukça bu gençler istedikleri gibi arkadaşlık kuramazlar.

Düşene biliyor musunuz, uyumsuz diyor ki: ‘ Kendi kafilemizdeki herkesle istediğiniz şeyleri yapabilirsiniz ama sakın onlarla arkadaşlık yapmayın.’ Bilmem neresine ne yaptığımın soysuzu..

Neyse biz de gidelim de görelim…